حریم کبریا

به نام تنها پناه آشفتگان دیار سرنوشت
تقدیم به تمامی آنانی که هنوز هم تکه ای از آسمان در چشمانشان جرعه ای از دریا در دستانشان وتجسمی زیبا از خاطره ایثارگلهای سرخ درمعبد ارغوانی دل هایشان به یادگار مانده است.نخستین چکه ناودان بلند یک احساس را در قالب کلامی از جنس تنفس باغچه های معصوم یاس به روی حجم سپید یک صفحه می ریزیم وآن را با لهجه همه پروانه صفت های این گیتی بی انتها به آستان نیلوفری تمامی دلهای زلال هدیه می دهیم .
در پناه خالق نیلوفرها مهربان وشکیبا بمانید ....
..............................

دست ساقی بوی زهرا می دهد
نور خود بر دشت وصحرا می دهد

زائر دستی که زهرا می شود
او دگر محراب دلها می شود

من هم ای ساقی زمین گیر توام
زائر دست علم گیر توام

دست تو مشکل گشای جمع ماست
دست تو دفع بلای جمع ماست